U zult zeggen: het stelt geen moer voor. Wat is nu veertig jaar. Vijftig, zestig, zeventig jaar, daarvoor komen we uit onze stoel, maar veertig? Neem nu Dirk en Riek Heesbeen uit Overvecht. Die bedankten onlangs in het wijkblad ‘Op Dreef’ voor de bloemen, kaarten en telefoontjes ter gelegenheid van hun 70-jarig huwelijk. Platina! Ja, dat is wat. Ik stel me voor dat een medelijdende glimlach hun lippen siert als ze lezen dat mijn vrouw en ik veertig jaar zijn getrouwd. Vergeleken met hen zijn we maar net over de helft! ‘Die komen nog maar net kijken’, fluistert Riek. ‘Ze zijn niet eens droog achter de oren’, vult Dirk aan. En Riek weer: ‘Ze komen er wel’. Ons smaragden huwelijk is vanuit hun optiek een bescheiden, zij het niet onverdienstelijk begin.
Maar voor ons is het een hele tijd, en om dat te vieren togen we met onze kinderen deze maand naar de Achterhoek. Daar verbleven we in wat de eigenares, zelf beeldend kunstenaar, ‘kunstvakantiehuis’ had gedoopt - vanwege de artistieke vormgeving en de vele kunstwerken die er hingen. Een prachtig huis in een mooie rustieke omgeving, waar het heerlijk toeven was. Een oase van rust.
Vanzelf gingen de gedachten terug. Veertig jaar geleden trouwden we op een zonovergoten dag in het stadhuis van Hardenberg en het historische ‘witte kerkje’ van Heemse. Het was twee dagen voor Pinksteren. We lieten daarom de trouwdienst beginnen met het Pinksterlied ‘Komt allen, deze dag moet waardig zijn bezongen’. Koude rillingen zie ik gaan over de ruggen der liturgisten. Want – zullen zij opmerken - ‘deze dag’ in het lied slaat natuurlijk op de Pinksterdag, toen tongen als van vuur zich op de hoofden zetten der discipelen. Om er dan mee op de loop te gaan en die woorden van toepassing te verklaren op je huwelijk…. Gruwelijk! Maar hoewel? In onze beleving hoorde het bij elkaar, Pinksteren en ons trouwen, en het feit dat het pal na elkaar viel versterkte het natuurlijk.
Vijf jaar geleden vierden we ons koralen huwelijk, en toevallig of niet viel de trouwdag toen precies op Pinksteren. Aanleiding om een deel van ons door familie en vrienden opgeluisterd feest in de kerk door te brengen. In die Pinksterdienst klonk op ons verzoek opnieuw dat ‘Komt allen, deze dag…’. Nu zie ik de liturgisten goedkeurend mompelen, want ditmaal was het echt Pinksteren. Maar het was toch ook onze trouwdag en de liedkeus werd vooral daardoor geïnspireerd.
Pinksteren en een in ons geval alweer veertigjarige relatie, eigenlijk nog iets langer zelfs, het is een paar apart. Hoe vaak hoor je niet in een Pinksterpreek of dito beschouwing verzuchten dat dit feest toch zo vaag en zweverig is. Heel anders dan dat heerlijk concrete van de stal en de kribbe met Kerst en het kruis en het graf van Pasen. Pinksteren moet het doen met ongrijpbare zaken. Eén van geest, tongen als van vuur en een talenwonder: wat moet je daar toch mee? Ik vind dat onzin. Niets is zo concreet als Pinksteren. Het grote goud wordt omgesmeed tot pasmunt. De Geest neemt bezit van ons en begeleidt ons van dag tot dag. Met vallen en opstaan, zeker. Maar toch is de Geest er, houdt je vast, laat je elkaar vasthouden, laat je er zijn voor je kinderen, oog hebben voor mensen om je heen. Ik weet het, vaak gaat het mis, laat je het afweten, maar elke morgen is er toch weer die liefdevolle en hartverwarmende aanwezigheid, niet in de laatste plaats in de gestalte van een liefdeskus van en voor ‘haar die mijn smarten deelt en mijn vreugden vermenigvuldigt’.
Mijn lief hoopt dat we kort na elkaar sterven. Want, zegt ze, zo gaat het met mensen die veel van elkaar houden. Ja, als dat zou kunnen. Romantische taferelen komen me voor de geest. De held van het verhaal ontwaart het ontzielde lichaam van zijn geliefde en werpt zich in zijn zwaard. Nu heeft leven geen zin meer! Dat zou ik een mooi slot vinden, al zie ik dat met dat zwaard nog niet meteen zitten. Wegkwijnen van verdriet is misschien nog mooier en een beslist weigeren van alle voedsel en drank door de ontroostbare, na een lang huwelijk nog zo vurige minnaar.
Daan van der Waals
(uit Kerk in de Stad, Protestantse Gemeente Utrecht)
| Maarten Luther |
| Klaroenstoot |
| Huwelijk van smaragd |
| Met Pasen in Rome |
| Zomerse gedachten |
| Een jaar ouder |
| Oase-stukjes |
| Samen delen |
| Goede zondag |
| Van Oost naar West |
| Een witte raaf |
| Kerken op Kanaleneiland |