• Tips en suggesties
• Info adresbestanden
• PCN-adressen
• Reactieformulier
• Mutatieformulier
• Contact
• Columns
• Links

De oliebollen zijn verorberd, de gillende keukenmeiden echoën na, ‘gelukkig nieuwjaar’ (of varianten daarvan) kun je nog op je weg vinden… kortom, we zitten op de grens van Oud en Nieuw. We zijn met z’n allen een jaartje ouder geworden. Individueel natuurlijk ook. We worden geconfronteerd met het doorgaan van de tijd. Het doet me denken aan een goede vriend die het afgelopen jaar 70 werd. In de uitnodigingskaart voor zijn feest schreef hij “Ik heb het gevoel dat ik mijn frivole en onbetekenende jeugd afsluit en ben begonnen aan een nieuwe fase van mijn leven: fictie schrijven en vrij fotograferen.”

Kijk, dat vind ik mooi. Inspirerend ook voor iemand zoals ik die niet zo heel ver van die 70 af staat. Als 70-jarige krijg je al gauw het gevoel dat het beste er van af is, dat je het belangrijkste hebt gehad. Het is terugkijken geblazen en genieten van – zegt men – een welverdiende rust. Wat een gesteggel was er het afgelopen jaar niet over de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar. Protesten volop. Mijn vriend zal zeggen: dan ben je nog maar een jonkie. Het leven begint bij 70!

Ik kan niet zeggen dat dit de manier is waarop ik doorgaans tegen mijn leeftijdsfase aankijk. Het is de fase waarin het woordje ‘nog’ een omineuze klank krijgt. ‘Hoe lang moet jij nog?’ ‘Ik ben nog heel vitaal.’ ‘Ik ga nog niet achter de geraniums zitten.’ Het komt wel eens op me af dat mijn loopbaan op het slot na voorbij is. Gelukkig behoor ik tot de zzp’ers: de zelfstandigen zonder personeel. Ik heb een eigen bedrijf en kan daarmee ‘nog’ wel even voort. Maar ik geniet ook AOW en pensioen. Men vraagt mij wel eens: ‘Denk je nog niet aan stoppen?’ Toen ik vorig jaar een bankkrediet vroeg, keek men wat bedenkelijk. Ik dacht toch niet dat ik het eeuwige leven had? Een veertigjarige is vitaal, staat volop in het leven. Jeugdig en gezond. Bij iemand van 66 denkt men: hij kan er morgen niet meer zijn. Kan zomaar ziek worden. Kan ook zo dood zijn. Is een lening aan zo iemand verstrekken niet bouwen op zand? Vreemde gedachtekronkels eigenlijk. Want een 66-jarige kan economisch gesproken nog wel tien jaar mee – langer misschien wel… - en een 40-jarige kan er morgen niet meer zijn. Toch zal ik niet ontkennen dat sommige dingen mij minder vlot af gaan. Mijn bewegingen worden wat strammer. En mentaal maak ik me over sommige dingen minder druk. Al die moderne technologie… Meer iets voor de jongere generatie.

Maar mijn vriend heeft het goede deel gekozen. Zijn ‘jeugd’ was heus zo onbetekenend niet en ook niet zo frivool. Hij had interessante banen in de journalistiek, de gezondheidszorg, de vakbeweging en de wetenschapsvoorlichting. Als tekstschrijver en cursusleider was hij geen kleine jongen. Toch heeft hij het gevoel dat hij pas nu toekomt aan wat echt zijn hart heeft. Het beste heeft hij voor het laatst bewaard. Dat gevoel zou ik mijzelf en anderen nu ook toewensen voor 2010.

Ik put inspiratie uit het feit dat zoveel senioren nog zo vaak en zo krachtig van zich laten horen. Willem Barnard bundelde vorig jaar zijn dagboeken sinds 1945. Willem Aantjes is regelmatig op de Podiumpagina van Trouw te vinden. Beiden tachtigers, geen zestigers. Professor Bob Smalhout, die columns schrijft voor de Telegraaf en nog regelmatig voorgaat in een kerkdienst, ook al een tachtiger, is eveneens een lichtend voorbeeld.  Schrijfster Hella Haasse, 91 maar liefst, liet onlangs via de tv weten dat ze een roman in haar hoofd heeft.

En de kerk? Die is ook niet zo piepjong meer. Maar soms maakt ze een nieuw begin, zoals de Protestantse Kerk in Nederland dat deed in 2004. Ze gaat soms zo fris en ondernemend te werk dat ik denk: dat wordt nog iets. Nieuwe impulsen, nieuwe activiteiten, missionair elan. Een bont palet van initiatieven, ook hier in Utrecht. Enthousiasme. En begin nou niet meteen over: … leegloop… achteruitgang… miljoenenstrop… Klaas Hendrikse… slechte preek die u hebt gehoord... Niet zeuren! Aan de slag! Goed 2010!